วันอังคารที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2551

Coffee Lifestyle By Jatujuk

Coffee Lifestyle

ผู้คนที่ไปเดินที่สวนจตุจักร เป็นต้องเห็นร้านกาแฟมากมาย ไม่ว่าจะเป็นร้านกาแฟโบราณหรือร้านกาแฟสด ต่างก็มีมากมายให้ได้เลือกดื่มกัน

การที่มีร้านกาแฟมากขนาดนี้ จำเป็นต้องวัดกันที่ความอร่อยของกาแฟ หรือการที่มีลูกค้าประจำที่มาเดินที่สวนจตุจักรกันอยู่แล้ว

แต่ถึงจะเป็นร้านกาแฟที่ไม่มีคนรู้จักหรือร้านกาแฟที่ขายความไม่อร่อยของกาแฟก็ไม่ใช่ว่าร้านนั้นจะขายกาแฟไม่ออก เพราะร้านกาแฟที่สวนจตุจักร ขายความดับกระหายคลายร้อนให้กับผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาในสวนจตุจักร

และก็ไม่ใช่ว่าแค่คนไทยเท่านั้นที่ชอบนั่งกินกาแฟกัน มีทั้งชาวต่างชาติที่มาเดินนั่งร้านกาแฟกันมากมายเพื่อดับคลายร้อน

จึงจะเห็นได้ว่าบางทีบางร้านกาแฟก็ไม่ได้รวบรวมความรู้สึกของใครบางคนเลย แต่เป็นแค่ร้านกาแฟร้านหนึ่งที่ขายกาแฟก็เท่านั้นเอง

CoffeeWorld

Coffee World

ร้านกาแฟ coffee world ซึ่งเป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่ง ที่นักศึกษามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และคนที่ผ่านไปผ่านมา เข้ากันเป็นประจำ ไม่ว่าจะมานั่งรอเพื่อน นั่งทำงาน หรือแต่นั่งพักผ่อน หาที่หลบแดด ซึ่งร้านกาแฟ coffe world อยู่มานานมากแล้ว จึงทำให้มี ผู้คนมากหน้าหลายตาที่แวะเวียนกันเข้ามา

ความที่เป็นร้านกาแฟ coffee world ซึ่งมีหลายสาขามากมายในประเทศไทย จึงทำให้ราคาภายในร้าน ค่อนข้างแพง แต่ไม่ได้ทำให้ผู้คนที่สัญจรแวะกันเข้ามา หยุดได้เลย และนี่เป็นที่อีกแห่งหนึ่ง ที่รวบรวมหลายๆ ความรู้สึกของคนหลายๆ คน เก็บเอาไว้มากมาย

วันอังคารที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2551

Coffee Lifes

Inthanin

I n t h a n i n

ยามเช้าตื่นมารอพบกับวันใหม่ ว่างมากมาย นั่งรอเพื่อน เพื่อไปเรียนพร้อมกัน ผมได้ไปเห็นร้านกาแฟ ร้านนี้มานานแล้ว เมื่อก่อนเคยเป็นร้านกาแฟร้านเก่าอยู่พักหนึ่ง แต่ได้ย้ายไปที่อื่นแล้ว แต่ตอนนี้ "ร้านอินทานิน" ได้มาแทนที่ เรียบร้อยแล้ว

ผมได้มานั่งรอเพื่อนที่ร้านกาแฟแห่งนี้ เมื่อแต่ก่อน ผมผ่านร้านนี้เป็นประจำ แต่ไม่คอยผ่านในช่วงเวลานี้ เวลาที่ผมรอใครสักคน และมองหาที่พักผิง

ผมมองมาจากข้างนอก เวลายามเช้า แสงแดดส่องแสงกระทบ ให้ดูสว่างตา เป็นต้องพาผมไปยังร้านนั้นให้ได้ ผมนั่งรอเพื่อนในร้าน ทำให้ผมเข้าใจอะไรบางอย่างที่ผมเคยสงสัย ว่าทำไมคนเรา เวลาต้องรอใครสักคน ต้องหันเข้าหาร้านกาแฟหรือไม่ก็ร้านเบเกอรี่ และผมก็ได้คำตอบ ก็เมื่อผมได้นั่งอยู่ในร้านนั้น

บางมุมมอง คนเราจะไม่เห็นอะไรเลยก็ต่อเมื่อ คุณได้ลองมาสัมผัสเอง
และผมก็เชื่ออย่างนั้น

วันอังคารที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2551

Bakery in Town

Deli_Brown

ยามพลบค่ำ แสงไฟสลัวๆ อากาศกำลังเย็นสบาย ต้อนรับค่ำคืนอันยาวนานสำหรับผม ผมได้ผ่านไปแถวแยกเหม่งจ๋าย ไปเจอร้านก๊วยจั๊บเข้า เลยแวะกินซักหน่อย ผมมองดูผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาและผมเริ่มเห็นว่าร้านข้างๆ มีคนมากมายเดินกันเข้าร้าน ผมหันไปดู ปรากฏว่าเป็นร้านเบเกอรี่ ที่ขายขนมปัง ของหวานต่างๆ


ผมจึงเกิดความสงสัยว่า ทำไมคนถึงเข้าไปซื้อของในร้านนั้นเยอะจัง ผมเลยเดินไปถามคนที่กำลังออกมาจากร้านนั้นว่า . . ทำไมถึงต้องมาซื้อของที่ร้านนี้ แล้วซื้อไปให้ใคร . . . .


คำตอบที่ผมได้ฟังมา เป็นคำตอบที่ผมฟังแล้วถึงกับเป็นปลื้ม คนเหล่านั้นให้คำตอบคล้ายๆ กันตรงที่ว่า ซื้อของที่ร้านนี้เหราะว่าของกินอร่อย เป็นขาประจำ ผ่านมาต้องเป็นแวะซื้อทุกครั้ง แต่มีอยู่คนหนึ่ง ให้คำตอบกับผมว่า เขาซื้อของที่ร้านนี้ ไปให้กับพ่อและแม่ ซึ่งไม่มีใครให้คำตอบแบบนี้กับผมเลย


ผมจึงเริ่มเข้าใจแล้วว่าคนเหล่านั้นที่แวะมาซื้อของที่ร้านเบเกอรี่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักกับร้าน แต่อยู่ตรงที่ว่าคนเหล่านั้น ซื้อของไปให้ใครกันต่างหาก


และผมก็เป็นคนหนึ่งที่เดินเข้าไปในร้านแล้วซื้อของกลับออกมา

. . . . .

การเดินทางเพื่อตามหาความหมายของความรู้สึกที่ผู้คนได้รับจากร้านกาแฟ&เบเกอรี่ก็ได้ดำเนินต่อไป

วันอังคารที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

Memory of Coffee&Bakery

Coffee&Bakery

ร้านกาแฟ&เบเกอรี่ในหลายแห่งพอมองไปภายในแล้ว จะเห็นผู้คนมากหน้าหลายตาต่างพากันจับจองที่นั่ง บางคนมากันเป็นกลุ่ม บางคนมาเพียงคนเดียว มีแก้วกาแฟวางไว้ตรงหน้า ไอควันลอยให้เห็นจางๆแสดงถึงความร้อน บ้างก็มีขนมปังกลิ่นหอมเป็นของแกล้ม บ้างก็มีเค้กสีนวลเป็นของหวาน บางคนมาเพื่อรอใครสักคน บางคนมาเพื่อหลบความวุ่นวายในชีวิต บางคนมาพร้อมกับโน๊ตบุ๊คตัวใหญ่ นั่งจิ้มๆลากๆทำงานแม้กระทั่งเวลาว่าง บางคนมาเป็นคู่รัก ทำเอากาแฟที่ว่าขม หวานจนมดขึ้น บางคนมาคนเดียวทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก น้ำตาก็เริ่มไหลรินหยดลงแก้วกาแฟ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมสถานที่แบบนี้จึงมีคนหลายคน หลายความรู้สึกแวะเวียนเปลี่ยนหน้าค่าตากันเข้ามา หรืออาจจะเป็นที่ที่มาแล้วทำให้เปลี่ยนหรือลืมความรู้สึกของคนเราได้

ตัวผมนั้นจึงอยากที่จะลองไปตามร้านกาแฟ&เบเกอรี่ในที่ต่างๆ ลองไปนั่งในร้านอย่างที่คนอื่นๆทำกัน นั่งจิบกาแฟ แกล้มด้วยขนมปัง แล้วลองนึกถึงความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้นที่พอจะนึกได้ และผมอยากรู้ึถึงความรู้สึกนั้นๆที่ผมได้พบเห็น ว่าการที่เราได้ไปนั่งอยู่ในร้านนั้นแล้วมันสามารถทำให้ลืมความรู้สึกที่อยากลืมได้หรือเปล่า หรืออาจจะเลือกที่จะจดจำความรู้สึกนั้นมากขึ้นกว่าเดิม นั่นแหละ อะไรคือสิ่งที่สามารถทำให้ลืมความรู้สึกที่อยากลืมได้ และอะไรคือสิ่งที่จะมาช่วยย้ำความรู้สึกที่อยากจำนั้นให้จดจำยิ่งกว่า เพราะอะไรจากร้านกาแฟ&เบเกอรี่ธรรมดาๆ ที่พอมองดูดีๆแล้วมันเหมือนกับเรากำลังนั่งดูละครเรื่องๆหนึ่งทางทีวีเลยก็ว่าได้

ผมจึงเริ่มที่จะไป.....ไปเริ่มที่ร้านกาแฟ&เบเกอรี่ที่ไหนซักแห่งหนึ่งที่มันจะสามารถหาคำตอบให้กับตัวผมได้