Deli_Brown
ยามพลบค่ำ แสงไฟสลัวๆ อากาศกำลังเย็นสบาย ต้อนรับค่ำคืนอันยาวนานสำหรับผม ผมได้ผ่านไปแถวแยกเหม่งจ๋าย ไปเจอร้านก๊วยจั๊บเข้า เลยแวะกินซักหน่อย ผมมองดูผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาและผมเริ่มเห็นว่าร้านข้างๆ มีคนมากมายเดินกันเข้าร้าน ผมหันไปดู ปรากฏว่าเป็นร้านเบเกอรี่ ที่ขายขนมปัง ของหวานต่างๆ
ผมจึงเกิดความสงสัยว่า ทำไมคนถึงเข้าไปซื้อของในร้านนั้นเยอะจัง ผมเลยเดินไปถามคนที่กำลังออกมาจากร้านนั้นว่า . . ทำไมถึงต้องมาซื้อของที่ร้านนี้ แล้วซื้อไปให้ใคร . . . .
คำตอบที่ผมได้ฟังมา เป็นคำตอบที่ผมฟังแล้วถึงกับเป็นปลื้ม คนเหล่านั้นให้คำตอบคล้ายๆ กันตรงที่ว่า ซื้อของที่ร้านนี้เหราะว่าของกินอร่อย เป็นขาประจำ ผ่านมาต้องเป็นแวะซื้อทุกครั้ง แต่มีอยู่คนหนึ่ง ให้คำตอบกับผมว่า เขาซื้อของที่ร้านนี้ ไปให้กับพ่อและแม่ ซึ่งไม่มีใครให้คำตอบแบบนี้กับผมเลย
ผมจึงเริ่มเข้าใจแล้วว่าคนเหล่านั้นที่แวะมาซื้อของที่ร้านเบเกอรี่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักกับร้าน แต่อยู่ตรงที่ว่าคนเหล่านั้น ซื้อของไปให้ใครกันต่างหาก
และผมก็เป็นคนหนึ่งที่เดินเข้าไปในร้านแล้วซื้อของกลับออกมา
. . . . .
การเดินทางเพื่อตามหาความหมายของความรู้สึกที่ผู้คนได้รับจากร้านกาแฟ&เบเกอรี่ก็ได้ดำเนินต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น